[Verse 1] จากบ้านนาไกลโพ้นมาเรียนเมืองเหนือ หอบฝันใส่เป๋าเหลือแค่ใจดวงหนึ่ง รถไฟพาฉันผ่านคืนยาวลึกซึ้ง สู่เมืองที่ใครคนหนึ่งบอกว่างดงาม เช้าวันแรกที่ได้เห็นดอยสุเทพ หมอกบางลอยเรียบเหนือฟ้าสีคราม ลมหนาวพัดผ่านเหมือนคำทักทายงาม ๆ เชียงใหม่เปิดอ้อมแขนรับคนต่างแดน [Pre-Chorus] จากคนที่คิดแค่มาเรียนแล้วก็ไป กลับมีบางอย่างค่อย ๆ เปลี่ยนหัวใจ ทุกเส้นทาง ทุกฤดู ทุกเรื่องราวมากมาย ทำให้ฉันตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว [Chorus] หลงฮักเชียงใหม่ตั้งแต่วันแรกที่มา หลงสายหมอกยามเช้าและฟ้าหลังฝนพรำ หลงดอยสูง ลำน้ำ และกลิ่นกาแฟประจำ หลงผู้คนที่ยิ้มงามทุกคราวที่พบกัน หลงฮักเชียงใหม่จนใจไม่อยากไปไหน หลงสาวเมืองเหนือที่ยิ้มแล้วโลกสดใส คำว่า "เจ้า" ที่ได้ยินทีไร หัวใจก็หวั่นไหว รู้ตัวอีกที...ก็กลายเป็นคนเชียงใหม่ในใจ [Verse 2] เย็นวันศุกร์เดินเล่นถนนคนเดิน แสงไฟสวยเกินเหมือนฝันที่วาดไว้ เสียงดนตรีเปิดหมวกดังอยู่ข้างทางไกล ผู้คนยิ้มให้กันอย่างจริงใจเหลือเกิน แล้ววันหนึ่งฉันได้เจอสาวคนหนึ่ง รอยยิ้มตราตรึงจนเก็บไปละเมอ ดวงตาอบอุ่นเหมือนอากาศยามหน้าหนาวที่เจอ ทำให้หัวใจเผลอคิดถึงทุกวัน [Bridge] อาจเป็นเพราะภูเขา หรือเพราะดาวบนฟ้ายามค่ำคืน อาจเป็นเพราะลมหนาว หรือใครคนหนึ่งที่ทำให้ใจชื่น แต่เหตุผลไหนก็ตาม วันนี้ฉันตอบตัวเองได้แล้ว [Final Chorus] หลงฮักเชียงใหม่มากกว่าที่เคยฝัน จากเด็กบ้านนอกคนหนึ่งในวันนั้น ได้พบเรื่องราวดี ๆ มากมายเกินบรรยายกัน จนกลายเป็นความผูกพันที่แสนงดงาม หากวันใดต้องจากเมืองนี้ไปไกล ความทรงจำจะยังอยู่ในหัวใจทุกยาม เพราะเชียงใหม่ไม่ใช่แค่เมืองที่ฉันเคยผ่านมา แต่เป็นบ้านอีกหลัง...ที่ฉันหลงฮักหมดใจ [Outro] ลมหนาวยังพัดผ่านดอยในคืนดาวพราวไกล ส่วนหัวใจของฉัน...ยังอยู่ที่เชียงใหม่