OverNormal: Story Engine ประวัติศาสตร์ที่พวกท่านจดจำ... คือคำลวงของคุ้มหลวง ข้าไม่ใช่หญิงสาวนามว่า 'หมะเมี๊ยะ' และไม่เคยขายบุหรี่ขี้โย ม้วนกระดาษวาดภาพของข้า ถูกบิดเบือนเป็นมวนยาสูบเพื่อเหยียดหยาม และหีบไม้ยักษ์ใบนั้น... ไม่ได้ซ่อนร่างของข้า แต่มันซ่อนภาพวาดแห่งความรักต้องห้าม... ของข้ากับเจ้าน้อยศุขเกษม... [Verse 1] หม่องเมี๊ยะวาดภาพเจ้าน้อยงามสง่า ซ่อนรักสองชายใต้แสงดารา สองเราบรรเลงเพลงพิณสุดล้ำค่า ผูกพันหัวใจไว้ในพนา [Pre-Chorus] เก็บภาพวาดซ่อนไว้ในหีบสีทอง ปิดบังความลับไม่ให้ใครมอง หวังเพียงสองเราได้เคียงคู่ครอง ไม่มีผู้ใดมาพรากให้หมอง [Chorus 1] สยายผมยาวเช็ดฝ่าเท้าเจียนตาย คุ้มหลวงสั่งลบชื่อข้าจนสูญหาย เปลี่ยนม้วนภาพวาดเป็นยาสูบทำลาย จบสิ้นรักแท้ของสองเราผู้ชาย เมื่อหีบไม้ถูกงัดออก... ความจริงของสองบุรุษก็ปรากฏ เพื่อรักษาหน้าตาและสายเลือด พวกเขาจึงแต่งนิทานหลอกชาวเมือง ตัดคำว่า 'หม่อง' ทิ้งไป ให้เหลือเพียง 'หมะเมี๊ยะ' เปลี่ยนศิลปินชาวพะม่า... ให้กลายเป็นเพียงแม่ค้าเร่ริมทาง! [Verse 2] เมื่อความลับแตกสลายคุ้มหลวงข่มขู่ สั่งแยกสองเราไม่ให้เชิดชู เหยียดหยามศิลปินให้คนลบหลู่ หลอกลวงชาวเมืองที่เฝ้าคอยดู [Pre-Chorus] เก็บภาพวาดซ่อนไว้ในหีบสีทอง ปิดบังความลับไม่ให้ใครมอง หวังเพียงสองเราได้เคียงคู่ครอง ไม่มีผู้ใดมาพรากให้หมอง [Chorus 2] สยายผมยาวเช็ดฝ่าเท้าเจียนตาย คุ้มหลวงสั่งลบชื่อข้าจนสูญหาย เปลี่ยนม้วนภาพวาดเป็นยาสูบทำลาย จบสิ้นรักแท้ของสองเราผู้ชาย "ที่หน้าประตูเมืองเชียงใหม่... ข้าปล่อยผมยาวสยาย... อย่างที่ชายช่างวาดรูปเขาไว้กัน..." ข้าก้มลงกราบ... ใช้น้ำตาและเส้นผมล้างธุลีที่ฝ่าเท้าท่าน... ชาวเมืองที่มองจากที่ไกล... ต่างหลงเชื่อว่านั่นคือหญิงสาวที่กำลังร่ำไห้... "เจ้าน้อย... พวกเขาพรากแม้กระทั่งตัวตนของข้า..." [Bridge] ความจริงถูกฝังในหน้าประวัติศาสตร์ที่หลบลี้ลับ น้ำตาเจ้าน้อยรินไหลจนชีพดับ ภาพวาดถูกเผามอดไหม้พังยับ ความรักสองเราไม่มีวันกลับ [Instrumental Solo] [Verse 3] หวนคืนพะม่าบวชเป็นพระหนีผู้คน วาดภาพเจ้าน้อยซ่อนในวิหารฝืนทน คนหาแม่ชีเท่าไรจึงไม่เจอสักหน เพราะข้าคือชายผู้เก็บรักเปี่ยมล้น [Final Chorus] สะหยายผมยาวเช็ดฝ่าเท้าเจียนตาย คุ้มหลวงสั่งลบชื่อข้าจนสูญหาย เปลี่ยนม้วนภาพวาดเป็นยาสูบทำลาย จบสิ้นรักแท้ของสองเราผู้ชาย [Outro] ตำนานลวงหลอกถูกจดจำนานนับปี เจ้าน้อยสิ้นลมด้วยใจที่ภักดี พระหม่องเมี๊ยะวาดฝาผนังซ่อนท่วงที ปิดบังความรักของสองชายบนโลกใบนี้ "โลกใบนี้... อาจจดจำตำนานของแม่หญิงขายบุหรี่ผู้โชคร้าย..." "แต่ในวิหารอันเงียบงันแห่งนี้... มีเพียงพระแก่ๆ... ที่เฝ้าสัมผัสรอยยิ้มของท่านบนฝาผนัง..." "หากชาติหน้ามีจริง... ขอให้เราได้เกิดมาในกาลเวลาที่... ความรักของเราสองคน... ไม่ใช่ความอัปยศ" "หลับให้สะบายเถิดเจ้าน้อย..." "ข้าคือหม่องเมี๊ยะ... ชายผู้รักท่านหมดหัวใจ .. และจนหมดลมหายใจ "