เจ้ากระต่าย หนุ่มฟ้อ ละออศรี โลดแล่นใน พงพี พนาวัน สองหูตั้ง ฟังเสียง สำเนียงครัน กระโดดโลด เริงรัน ชื่นชีวา ดวงตากลม ใสวับ ดังพลอยแก้ว ขนปุยแนว ขาวผ่อง ละอองฟ้า ยามเยื้องย่าง ย่ำเดิน เพลินอุรา เปี่ยมเสน่ห์ นำพา น่าเอ็นดู ​ วิ่งลัดเลาะ เสาะหา ต้นหญ้าอ่อน ไม่ยอมนอน นิ่งเฉย เฝ้าเงี่ยหู ดมกลิ่นดอก ไม้ป่า มาเชิดชู เที่ยวท่องไป ในตรู่ สู่ทุ่งกว้าง ​ พลันแว่วเสียง สัตว์ร้าย กรายใกล้เข้า สัญชาตญาณ คอยเฝ้า ไม่หมองหมาง นิ่งสดับ รับฟัง ทุกเส้นทาง ระวังภัย ไม่พราง ละสายตา พลันสี่เท้า ก้าววิ่ง ลิ่ววิ่งโลด กระโดดข้าม โขดหิน บินถลา หลบเลี่ยงพุ่ม ไม้รก วกกลับมา รอดพ้นภัย พนาได้อย่างใจ เมื่อแสงทอง ส่องฟ้า เพลาเย็น หมดความเข็ญ ภัยพาล ที่หวั่นไหว กระต่ายหนุ่ม มุ่งหน้า กลับรังชัย สู่โพรงดิน ถิ่นใจ อันร่มเย็น ​ นอนหลับตา ฝันดี ใต้เงาจันทร์ ฝันถึงวัน พรุ่งนี้ ที่แลเห็น ทุ่งหญ้ากว้าง เขียวขจี ที่ชุ่มเย็น ไร้ทุกข์เข็ญ ลำบาก ตรากตรำกาย ​ นี่คือสาย สืบพันธุ์ ผู้องอาจ ธรรมชาติ มอบไว้ ไม่สลาย กระต่ายหนุ่ม เพลิดเพลิน เดินสบาย ครองป่ากว้าง สืบสาย นิรันดร์เอย