[Intro] (ซึง + พิณ) จากดอยสุเทพลมเย็นยามเช้า สู่ทุ่งข้าวเขียวขจีริมบึงแก่นนคร สองคนต่างถิ่น ต่างเมือง ต่างทางที่เคยเดิน แต่โชคชะตาพาให้มาเจอกัน [Verse 1] อ้ายเป็นหนุ่มเมืองเจียงใหม่ เติบโตใต้เงาดอยสูง จิบกาแฟยามเช้า ฟังเสียงนกร้องริมคูเมือง ชีวิตเรียบง่ายเหมือนสายหมอกบาง ส่วนเจ้าเป็นสาวเมืองขอนแก่น หัวใจแข็งแรงคือดั่งแสงตะวัน เสียงแคนลอยมาตามลมยามงานบุญบ้านเฮา รอยยิ้มเจ้าทำให้อ้ายหวั่นไหว [Pre-Chorus] คนหนึ่งอู้กำเมือง คนหนึ่งเว้าลาว ต่างสำเนียง ต่างวัฒนธรรม แต่หัวใจฮู้สึกตรงกัน [Chorus] หนุ่มเชียงใหม่ กับสาวขอนแก่น จับมือเดินข้ามความต่างที่มี จากดอยสูงถึงท้องนาอีสานนี้ กลายเป็นเรื่องดีที่ฟ้าขีดไว้ เจ้าสอนอ้ายฮ้องหมอลำ อ้ายสอนเจ้าฟ้อนเมืองงาม ๆ แม้อยู่ไกลกันคนละถิ่นฐาน แต่หัวใจเฮาผูกพันเกินคำบรรยาย [Verse 2] วันปีใหม่เมืองอ้ายพาเจ้าไปรดน้ำดำหัว ไหว้ผู้ใหญ่ตามประเพณีล้านนา พอถึงบุญบั้งไฟ เจ้าก็พาอ้ายกลับบ้านมา ให้ฮู้จักรอยยิ้มของชาวอีสาน กินข้าวซอยกับส้มตำ แกงฮังเลกับไก่ย่างเขาสวนกวาง สองวัฒนธรรมที่เคยต่างกัน กลับกลายเป็นรสชาติของความรัก [Bridge] บางครั้งมีคิดฮอดบ้าน เวลาต้องอยู่ไกลผู้คนคุ้นเคย แต่ยังมีอีกคนคอยจับมือเอาไว้ บอกว่า "บ่เป็นหยัง" และ "อยู่ตวยกั๋นเน้อ" [Chorus] หนุ่มเชียงใหม่ กับสาวขอนแก่น เรื่องราวธรรมดาที่แสนพิเศษ จากดอยสุเทพถึงแก่นนครเขต กลายเป็นเส้นทางชีวิตเดียวกัน เจ้าสอนอ้ายฮ้องหมอลำ อ้ายสอนเจ้าฟ้อนเมืองงาม ๆ แม้อยู่ไกลกันคนละถิ่นฐาน แต่วันนี้เฮากลายเป็นครอบครัว [Outro] ลมเหนือพัดมาเจอกับลมอีสาน เหมือนสองดวงใจที่มาพบกัน หนุ่มเชียงใหม่ กับสาวขอนแก่น จะฮักกันไป...ตราบนานเท่านาน