Verse 1 ลมเย็นต้นฤดู พัดผ่านถนนสายเก่า เมเปิลแดงส้มยังแต่งเมืองเหมือนวันนั้นเบา ๆ ร้านกาแฟมุมเดิม ยังส่งไออุ่นลอยมา ภาพเธอเดินข้างฉัน ยังชัดกว่าวันเวลา เสียงใบไม้ใต้เท้า ดังเบา ๆ ทุกย่างก้าว เราคุยกันเรื่องเล็กน้อย ที่วันนี้ยังจำยาว ไม่มีคำสัญญาใหญ่โต ไม่มีเรื่องราวหวือหวา แต่ทุกนาทีที่เดินด้วยกัน กลับมีค่ากว่าอะไร Pre-Chorus เมื่อฤดูเดิมกลับมาอีกครั้ง หัวใจก็พาให้ย้อนกลับไป คิดถึงรอยยิ้มในสายลมหนาวอ่อน ๆ ที่ยังไม่เคยจางหาย Chorus ใบไม้เปลี่ยนสีไปกี่ครั้งแล้ว แต่ความทรงจำยังเป็นสีเดิม ยังเห็นเธอเดินอยู่กลางถนนสายนั้น ท่ามกลางแสงเย็นยามบ่ายที่เพิ่มเติม แม้เวลาจะพัดผ่านเหมือนสายลม พาใบไม้ร่วงหล่นไปไกลเกินเอื้อม แต่ภาพเราสองคนในฤดูใบไม้ร่วง ยังงดงามเหมือนเดิมในใจเสมอ Verse 2 ภูเขาที่เคยขับรถผ่าน ยังยืนอยู่ที่เดิม ท้องฟ้าสีครามอ่อนเติม ความคิดถึงให้มากขึ้น ฉันยังจำได้ดี ตอนเธอหยุดถ่ายรูปใบไม้ แล้วหันมายิ้มให้กัน เหมือนโลกทั้งใบหยุดไว้ บางความสุขไม่ได้ยิ่งใหญ่ แค่มีใครสักคนเดินข้างกัน ปล่อยเวลาไหลผ่านช้า ๆ ในวันที่ไม่ต้องรีบไปไหน Pre-Chorus เมื่อเพลงเก่าดังขึ้นอีกครั้ง ความทรงจำก็เดินกลับมา พร้อมกลิ่นอากาศของปลายปี และเธอในวันนั้นเสมอมา Chorus ใบไม้เปลี่ยนสีไปกี่ครั้งแล้ว แต่ความทรงจำยังเป็นสีเดิม ยังเห็นเธอเดินอยู่กลางถนนสายนั้น ท่ามกลางแสงเย็นยามบ่ายที่เพิ่มเติม แม้เวลาจะพัดผ่านเหมือนสายลม พาใบไม้ร่วงหล่นไปไกลเกินเอื้อม แต่ภาพเราสองคนในฤดูใบไม้ร่วง ยังงดงามเหมือนเดิมในใจเสมอ Bridge บางทีสิ่งที่คิดถึงที่สุด อาจไม่ใช่เมือง ไม่ใช่ฤดูกาล แต่คือช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่มีเธออยู่ในทุกภาพความทรงจำ Final Chorus ใบไม้เปลี่ยนสีไปอีกกี่ครั้ง ฉันก็คงยังยิ้มเหมือนเดิม เมื่อได้เห็นสีแดงส้มของฤดูนั้น พาหัวใจกลับไปหาเธอเสมอ และทุกครั้งที่ลมใบไม้ร่วงพัดมา ยังได้ยินเสียงหัวเราะของเราเพิ่มเติม เหมือนเรายังเดินเคียงกันอยู่ตรงนั้น ใต้ต้นไม้สีเดิม...ในความทรงจำ